Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ... ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Εντάξει με το Μνημόνιο –η κυβέρνηση και η χώρα έφτασαν έναν βήμα πριν το γκρεμό, αντιμετώπισαν έναν στυγνό εκβιασμό εκ μέρους των Ευρωπαίων εταίρων και, έστω και υπό αυτές τις...
συνθήκες πέτυχαν μία συμφωνία επώδυνη μεν, η οποία όμως αφήνει περιθώρια για διέξοδο, αν υπάρξει σωστή διαχείριση εκ μέρους της κυβέρνησης...
Εντάξει με τη λιτότητα. Εντάξει με τη φτώχεια. Ο απαραίτητος συμβιβασμός της κυβέρνησης έγινε –και σωστά έγινε- γιατί δεν θα ήταν καθόλου «αριστερό» να βρεθούμε εκτός ευρώ, στο χάος, χωρίς τρόφιμα, καύσιμα και άλλα χρειώδη. Τα επόμενα 1-2 χρόνια θα είναι δύσκολα και η κυβέρνηση θα κληθεί να προχωρήσει και σε επώδυνες ρυθμίσεις, έως ότου η χώρα αποκτήσει ξανά βιώσιμα οικονομικά και μπορέσει να βγει στις αγορές και να αποκτήσει την χαμένη εμπιστοσύνη και αξιοπιστία της.=
Σε όλα αυτά –και σε άλλα περισσότερα, ενδεχομένως, εντάξει. Να πάμε πάσο. Και χωρίς κρύα καρδιά.
Όμως, σε θέματα προοδευτικής ατζέντας, απ’ αυτά που πάντα η Αριστερά είχε στο DNA και στον προγραμματικό της λόγο, δεν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να πάει πίσω. Όχι μόνο για λόγους τακτικής –για να αποδείξει, δηλαδή, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε την αριστερή «ψυχή» του και τις ευαισθησίες του, παρά τον «μνημονιακό» συμβιβασμό. Αλλά και για λόγους ουσίας. Επειδή κάποια στιγμή αυτό το κράτος πρέπει να είναι και να φαίνεται ευρωπαϊκό.
Και η ιστορία με την Σία Αναγνωστοπούλου και την σκοτεινή αντίδραση της Εκκλησίας και του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, δείχνει ότι για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή.
Η ιστορία έχει ως εξής: για να καταφέρει κάποιος να πάρει το παιδί του απαλλαγή από την διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στο σχολείο, πρέπει να υπογράψει μία δήλωση «φρονημάτων», αναφέροντας ρητώς πως είναι είτε αλλόθρησκος, είτε άθεος. «Και τι έγινε;», θα σπεύσει να πει κανείς. Κι όμως, έγινε. Αφενός, διότι απαγορεύεται να αναγράφονται τα θρησκευτικά «πιστεύω» κάποιου σε ένα δημόσιο έγγραφο. Αφετέρου, διότι δεν είναι δυνατόν να χρειάζεται να αιτιολογήσει ένας γονιός γιατί δεν θέλει να διδάσκεται το παιδί του θρησκευτικά –και, μάλιστα με δήλωση «φρονημάτων». Και επειδή, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί από το παράθυρο να γίνονται εκπτώσεις σε αποτελέσματα μαχών που κερδήθηκαν από την πόρτα με πολύ επώδυνο τρόπο. Όπως η μάχη που έδωσε το 1999 η κυβέρνηση Σημίτη έχοντας απέναντί της όλη την σκοταδιστική και μεσαιωνική Ελλάδα για το αυτονόητο δικαίωμα του κάθε πολίτη να μην αναγράφονται οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του σε ένα δημόσιο έγγραφο, όπως η αστυνομική ταυτότητα.
Ενώ, λοιπόν, η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου, απάντησε την περασμένη εβδομάδα σωστά σε ραδιοφωνική της συνέντευξη και προανήγγειλε ότι θα αλλάξει το έγγραφο της αίτησης, ώστε να μην χρειάζεται ένας γονιός να προβαίνει σε δήλωση «φρονημάτων» του ίδιου και του παιδιού του, χθες ανασκεύασε με άκομψο τρόπο υποστηρίζοντας –κατά την κλασική μέθοδο- ότι… παρερμηνεύθηκαν οι δηλώσεις της.
Αν, λοιπόν, σκεφτεί κανείς ότι όλος αυτός ο σάλος προκλήθηκε για την απλοποίηση της διαδικασίας απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών, τότε ευλόγως κάθε προοδευτικός πολίτης μπορεί να ανησυχεί μήπως τελικώς η κυβέρνηση βάλει πολύ νερό στο κρασί της και σε θέματα που δεν άπτονται των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας.
Δηλαδή, αν η κυβέρνηση δειλιάζει να απαλλάξει τους γονείς από δηλώσεις «φρονημάτων», τι θα γίνει με την φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας; Ή με τον –για χρόνια αιτούμενο- χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους;
Σε τέτοια θέματα ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δείξει ότι δεν άλλαξε. Γιατί αν μεταβληθεί σε μία κυβέρνηση που από τη μια θα ψάχνει να βρει «ανθρώπινο πρόσωπο» στο Μνημόνιο και από την άλλη θα σιωπά για τις σχέσεις Πολιτείας-Εκκλησίας, για την καταπολέμηση του εθνικισμού σε μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής όπως το Μακεδονικό, για ουσιώδη ζητήματα προοδευτικής ατζέντας (σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων ζευγαριών κ.α.), τότε είναι που θα χάσει την ψυχή της. Γιατί ακόμη και σε αυτή την συγκυρία, η πολιτική ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με το Μνημόνιο. Υπάρχουν κι άλλα θέματα, στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δείξει ότι είναι πρωτοπόρος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: