Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Γερμανία: Οι φόβοι του καλού μαθητή

Σε σχέση με τις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γερμανία είναι αυτή την εποχή μια… όαση ευημερίας και ...
σταθερότητας. Η ανεργία είναι σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, τα φορολογικά έσοδα στα ύψη, οι ισολογισμοί της ομοσπονδίας ισοσκελισμένοι, με τον υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να είναι περήφανος για το «μαύρο μηδέν» του, το οποίο συστήνει επίμονα και στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Αλλά και πολιτικά, παρά την υποχώρηση της δημοτικότητας της Χριστιανοδημοκράτισσας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ και τη δημοσκοπική καθίζηση των συγκυβερνώντων Σοσιαλδημοκρατών (SPD), τα συστημικά κόμματα, σε όσα κρατίδια γίνονται εκλογές καταφέρνουν να στήσουν κυβερνήσεις συνασπισμού με κάθε πιθανή και -μέχρι πρότινος- απίθανη σύνθεση, χωρίς να… πέσουν στην ανάγκη της επελαύνουσας νέας Ακροδεξιάς, της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD).
Επικρατεί, λοιπόν, ησυχία, τάξη και ασφάλεια; Είναι η Γερμανία το απάγκιο λιμάνι στην ταραγμένη θάλασσα της Ευρώπης; Η απάντηση είναι και ναι, και όχι. Ναι, διότι και οι ίδιοι οι Γερμανοί έχουν πειστεί ότι είναι οι καλοί μαθητές της Ευρώπης και νιώθουν σχεδόν… περήφανοι που τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άλλους. Όχι, διότι πολλά βράζουν κάτω από αυτή την ήρεμη έως αυτάρεσκη επιφάνεια, όπως αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών, από τις δημοσκοπήσεις, από την ανάλυση του Γερμανικού Οικονομικού Ινστιτούτου (DIW) ότι η γερμανική μεσαία τάξη συρρικνώνεται με ρυθμούς ανάλογους της αμερικανικής, από τον φόβο του μέσου Γερμανού μήπως φτωχύνει στα γηρατειά του, από τη διάχυτη ανησυχία έως αγωνία για το προσφυγικό κι από την… υστερία που ξεσπάει κάθε φορά που κάτι μυρίζει -δίκαια ή άδικα- ισλαμικό τρομοκρατικό χτύπημα.
Ο φόβος της φτώχειας…
Κυρίως αυτό που σιγοβράζει είναι ο φόβος της φτώχειας. Βεβαίως, στα χαμηλά και τα μεσαία στρώματα της γερμανικής κοινωνίας, καθώς οι πλούσιοι -όχι μόνο το περιβόητο 1%, αλλά και όσοι εκτός από καλούς μισθούς διαθέτουν και σημαντική ιδιοκτησία- βλέπουν τα τελευταία χρόνια το εισόδημά τους να αυγαταίνει με ταχύτερο ρυθμό απ’ όσο τα χρόνια του “καπιταλισμού του Ρήνου”. Ένα μεγάλο μέρος των φτωχών, λοιπόν, φοβάται πως θα αναγκαστεί να μοιραστεί με τους πρόσφυγες τα κοινωνικά επιδόματα ή πείθεται -πρωτίστως από την AfD, αλλά όχι μόνο- ότι το κράτος ξοδεύει δυσανάλογα πολλά για την “τακτοποίηση” των προσφύγων, αντί να νοιάζεται για τους πιο αδύναμους πολίτες του. Κι ένα μεγάλο μέρος των μεσαίων τρέμει την πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, αφού έχει συνηθίσει στην τραπεζική αποταμίευση ή την ασφάλεια ζωής για να συμπληρώνει στα γεράματα τη σύνταξή του.
…και οι εχθροί
Οπότε, ουσιαστικά δύο είναι οι… εχθροί: οι πρόσφυγες και ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Κι έτσι εξηγείται στη σχεδόν… άρρωστη για συναίνεση γερμανική κοινωνία η πτώση της δημοτικότητας της Μέρκελ. Αφενός έκανε πέρσι το καλοκαίρι το άνοιγμα στους πρόσφυγες – και κανείς δεν συνειδητοποίησε ότι έκτοτε η καγκελάριος άλλαξε σιωπηρά πολιτική, “ανεχόμενη”, έστω με διαμαρτυρίες, τα κλειστά σύνορα και δίνοντάς τα όλα για τη συμφωνία με την Τουρκία.
Αφετέρου, σε αντίθεση με τον υπουργό της των Οικονομικών, που αναπάντεχα βλάσφημα τα έβαλε με την -ανεξάρτητη- ΕΚΤ, η Μέρκελ στηρίζει την πολιτική του φθηνού χρήματος του Ντράγκι, θεωρώντας ότι το ζητούμενο είναι να ανέβει ο πληθωρισμός σε “υγιή” επίπεδα, πριν αρχίσουν πάλι να ανεβαίνουν τα επιτόκια. Αλλά αν για τη Μέρκελ ως Δεξιά το πρόβλημα να απαντήσει στους φόβους των πολιτών είναι μεγάλο, για τους Σοσιαλδημοκράτες είναι τρεις φορές μεγαλύτερο. Η -υποτιθέμενη τα τελευταία χρόνια- δύναμη του SPD ήταν ότι το αντιλαμβάνονταν ως το κόμμα που αγωνίζεται για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, έχει χάσει σε αυτόν τον τομέα την εμπιστοσύνη των πολιτών. Έχει συρθεί κι αυτό πίσω από τον εμμονικό στόχο του “μαύρου μηδενός”, έχει παραδοθεί στις επιταγές της λιτότητας, δεν πιέζει για δημόσιες επενδύσεις κι επιπλέον παλινωδεί στο προσφυγικό. Αντί να βγει ξεκάθαρα, όπως είχαν μάθει τα μέλη του, να υπερασπιστεί την κοινωνική αλληλεγγύη, ενίοτε στελέχη του τσαλαβουτούν στα επιχειρήματα της AfD.
 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΗΓΗ ©
Πηγή:

Δεν υπάρχουν σχόλια: